W rezultacie na papierze powstaje reliefowy obraz utworzony przez półprzezroczystą żelatynę zawierającą tusz, której warstwa jest cieńsza w partiach jasnych i grubsza w ciemnych.
Warianty i pochodne techniki Zarówno sam Woodbury, jak i inni badacze, prowadzili dalsze prace zmierzające do udoskonalenia techniki. W rezultacie powstały różne jego modyfikacje, mające jednak dość ograniczone zastosowanie. Jednym z takich wariantów była technika photo-mezzotint, którą wynalazł Joseph Wilson Swan (1828–1914) niemal w tym samym czasie, co Woodbury woodburytypię. Obie techniki były do siebie bardzo zbliżone, dlatego też między wynalazcami wywiązała się dyskusja na temat jej prawdziwego autorstwa.
W 1878 r. Woodbury opracował technikę photo-filigran (znaną także jako photo-filigrain i photo watermarks), która pozwalała na otrzymanie na papierze obrazu w formie filigranu (znaku wodnego) charakteryzującego się ciągłością tonalną. Rok później Woodbury opracował technikę znaną pod nazwą stannotype, która od woodburytypii różni się przede wszystkim sposobem otrzymania matrycy do drukowania, do czego nie była już potrzebna prasa hydrauliczna.