1970–1979 Klęska Syrii doprowadziła do ostrej walki o władzę wewnątrz partii Baas, która w 1970 zakończyła się odsunięciem od władzy radykalnego skrzydła partii i przejęciem jej przez bardziej umiarkowanego w poglądach gospodarczych i społecznych Hafiza al-Asada. Al-Asad był do Izraela nastawiony równie wrogo, co jego partyjni rywale, jednak uważał, że jego kraj nie ma na razie wystarczającego potencjału, by ryzykować z nim otwartą konfrontację, także poprzez wspieranie PalestyńczykówŁ. Fyderek, Pretorianie i technokraci..., s. 51.. Gdy radykałowie byli jeszcze u władzy w Syrii, we wrześniu 1967 wydali oświadczenie, iż dotychczasową politykę wobec Izraela uważają za właściwą i mają zamiar ją kontynuować. Hafiz al-Asad zmodyfikował ją. W maju 1971 ogłosił, że Syria ma dwa osobne cele w polityce zagranicznej: odzyskanie ziem utraconych w 1967 i obronę praw Arabów palestyńskich. Skrytykował również działalność palestyńskich organizacji zbrojnych i stwierdził, że walkę w imieniu Palestyńczyków w rzeczywistości prowadziły Egipt i SyriaI. Rabinovich, The View..., s. 180-183.. W kwietniu 1971 rząd Syrii zabronił partyzantom palestyńskim atakowania Izraela z terytorium SyriiJ. Zdanowski, Historia..., s. 249.. 200px|right|thumb|Przebieg izraelsko-syryjskich walk na wzgórzach Golan podczas wojny Jom Kipur w 1973
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Stosunki izraelsko-syryjskie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.