(przed wybuchem wojny domowej w Syrii) nie dały rezultatu.

I wojna izraelsko-arabska i jej konsekwencje W 1947 Wielka Brytania ogłosiła zrzeczenie się mandatu nad Palestyną i przekazała sprawę jej przyszłości do rozpatrzenia ONZJ. McHugo, Syria, s. 123-126.. Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło 29 listopada 1947 roku rezolucję nr 181 w sprawie rozwiązania konfliktu arabsko-żydowskiego w Palestynie poprzez utworzenie dwóch państw: arabskiego i żydowskiego. Wszystkie państwa arabskie głosowały przeciwko rezolucji; dzień później w Mandacie Palestyny wybuchła wojna domowa, która zakończyła się zwycięstwem lepiej zorganizowanych Żydów. W ocenie polityków syryjskich interwencja w obronie palestyńskich Arabów była narodowym obowiązkiem, ze względów wojskowych, humanitarnych, jak również prestiżowych. Interwencji w Palestynie domagała się również opinia publiczna. 200px|right|thumb|Żołnierze syryjscy na wschodnim froncie wojny z Izraelem: Muhammad Attura, Abd al-Hamid as-Sarradż, Abd as-Salam al-Udżajli Syria wzięła udział w ataku państw arabskich na Izrael, chociaż była do tego nieprzygotowana.