Równocześnie mimo przegranej w wojnie wojsko syryjskie było przekonane, że w przyszłym konflikcie będzie w stanie z powodzeniem walczyć z Izraelem. Itamar Rabinowicz określa konflikt izraelsko-syryjski jako najbardziej zaciekły ze wszystkich konfliktów Izraela z arabskimi sąsiadami.

W 1958, tworząc z Egiptem Zjednoczoną Republikę Arabską, Syria zrezygnowała z samodzielnego prowadzenia polityki zagranicznej. Po trzech latach egipsko-syryjskie państwo rozpadło się jednak, powracając do dawnych celów polityki zewnętrznej, wśród których była walka z Izraelem pod hasłem obrony Palestyńczyków.

Po zamachu stanu partii Baas w Syrii 8 marca 1963 Komitet Wojskowy partii Baas, na czele z Salahem Dżadidem, Muhammadem Umranem i Hafizem al-Asadem, przeprowadził w Syrii zamach stanuP. Seale, Asad of Syria. The Struggle for the Middle East, University of California Press, Berkeley-Los Angeles 1989, , s. 62 i 76.. Doktryna partii Baas, głosząca m.in. hasła panarabskie, sprzyjała dalszemu zajmowaniu przez Syrię jednoznacznie antyizraelskiego stanowiska. Zwłaszcza działacze radykalnego skrzydła partii, któremu przewodził Dżadid, byli szczerze przekonani o konieczności walki o państwo palestyńskie. W 1966 radykałowie przeprowadzili w Syrii drugi zamach stanu.