21 marca tego samego roku zadebiutował Nazionale Italiana Cantanti (sam jest sportowcem i kibicem Interu Mediolan).
W połowie lat 80. ożenił się z Laurą Ferrato, studentką filozofii na Uniwersytecie w Mediolanie.
Na Festiwalu w San Remo w 1986 roku otrzymał nagrodę krytyki za utwór „Rien ne va plus”. W roku następnym wygrał Festiwal prezentując wspólnie z Giannim Morandim i Umbertem Tozzim piosenkę „Si può dare di più”. Ich wspólny sukces obejrzało 19 milionów telewidzów. Piosenka, skomponowana przez Giancarla Bigazziego, Umberta Tozziego i Raffaele Riefoli, w lutym tego samego roku weszła na 1. miejsce włoskiej listy przebojów, natomiast na liście najlepiej sprzedawanych singli roku 1987 zajęła 6. miejsce. W tym samym roku wydał podwójny album koncertowy Vai Rrouge. W 1988 roku napisał dwie piosenki do ścieżki dźwiękowej filmu I giorni randagi Filippa Ottoniego. Wkrótce po tym wydał album La parola ai testimoni.
24 marza 1990 roku urodził mu się syn, Pier Enrico. Dwa miesiące później wydał album Il falco e il gabbiano, zwiastujący jego powrót do rocka.