W październiku 1920 r. przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu na stanowisko oficera zaprzęgowego oraz instruktora jazdy konnej i zaprzęgami. Od 1921 r. na stanowisku wykładowcy (instruktora) jazdy konnej. Ponadto prowadził także zajęcia z teorii i zasad strzelania. W tym czasie zamieszczał także w wewnętrznych instrukcjach wojskowych i prasie wojskowej szereg publikacji z zakresu jeździectwa sportowego i wykorzystania koni w armii.
Awans na kapitana ze starszeństwem otrzymał dnia 1 lipca 1923 r. W roku 1924 służył w 9 Dywizjonie Artylerii Konnej w Baranowiczach.
W związku małżeńskim z Haliną Wroczyńską miał syna, Janusza, pułkownika artylerii LWP.
W połowie lat 20. przeniesiony do 7 DAK w Poznaniu. W 1928 był dowódcą 2. baterii.
Wielokrotnie reprezentował Dywizjon w zawodach jeździeckich (w jeździectwie sportowym). W 1927 uczestniczył w „Militari” w Warszawie. Zajął II miejsce w zawodach indywidualnych. W 1931 reprezentował Dywizjon w konkursie o Puchar Ignacego Jana Paderewskiego na zawodach Wielkopolskiego Klubu Jazdy Konnej i wygrał puchar na własność. W październiku 1931 r.