Równolegle kształcił się nadal w dziedzinie muzyki pod okiem Karola Mikulego w zakresie teorii muzyki, harmonii, kontrapunktu. Od 1857/1858 był członkiem czynnym i wspierającym Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego, następnie przez dłuższy czas zasiadł w wydziale tegoż. Jego dom we Lwowie był przepełniony muzyką i atmosferą patriotyzmu. W latach 1869–1873 organizował w swoim domu tzw. niedzielne „poranki muzyczne”, z czasem słynne w całym Lwowie. Podczas tych spotkań występował stworzony przez niego chór mieszany w liczbie 70 osób. Sam grał na harmonium, ponadto także na organach, na fortepianie i na skrzypcach. Od 1866 do 1867 piastował funkcję drugiego dyrygenta opery w Teatrze Skarbka. Od 1868 był chórmistrzem GTM, od 12 listopada 1871 zastępcą dyrektora Towarzystwa. W 1874 zrezygnował definitywnie z działalności kupieckiej, poświęcając się działalności muzycznej. W 1875 został profesorem gry na organach, nauczał także teorii muzyki na kursie pedagogicznym. Od 19 stycznia 1878 był zastępcą dyrektora artystycznego Konserwatorium Lwowskiego i Towarzystwa Muzycznego, a po ustąpieniu K.