Ocalił wolność lecz jego majątek na Wileńszczyźnie został skonfiskowany.
Na emigracji podawał inne daty urodzenia (10–02–1810, Oszmiana, bądź 29–01–1812, Janiszki). Początkowo mieszkał w Lunel, gdzie zakwaterowano kilkuset polskich oficerów i żołnierzy pierwotnie mieszkających Awinion. Następnie przeniósł się do miasta (gminy) Agen w regionie Nowa Akwitania. W latach czterdziestych mieszkał w Paryżu przy placu pod nr 4 (1840), a później przy (1846). W latach 1835–1837 był słuchaczem paryskiej L'Ecole Royale Polytechnique. Po zakończeniu nauki objął stanowisko konduktora dróg i mostów. Zajmował się realizacją projektów inżynierskich. Nadzorował m.in. budowę dwudziestokilku kilometrowego odcinka trasy kolejowej w departamencie Mayenne. Jako urzędnik państwowy w 1857 roku został awansowany do kl. III. Pracował jeszcze w 1871 roku, mając 64 lata. W wielu francuskich opracowaniach wymieniany pod nazwiskiem Szuniewiez.
Napoleon Szuniewicz działał w Komitecie Narodowym Polskim, a od 1832 roku w Towarzystwie Demokratycznym Polskim w Paryżu. Był sekretarzem Komisji Pomocniczej (Administracyjnej), głównym kasjerem Towarzystwa Demokratycznego i redaktorem „Wywodu Słownego Rozpraw i Aktów Publicznych Emigracji Polskiej”, wychodzącego w Paryżu w latach 1843–46.