Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i awansowany do stopnia porucznika rezerwy kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Był oficerem rezerwowym: w 1923 5 pułku strzelców konnych w Tarnowie, w 1924 5 pułku szwoleżerów w Starogardzie Gdańskim. W 1934 jako porucznik rezerwy kawalerii był w oficerskiej kadrze okręgowej nr X i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok.
W okresie II Rzeczypospolitej pozostawał właścicielem dóbr w Jurowcach. Zajmował się rolnictwem, uzyskał tytuł inżyniera. Od 1920 w dworze prowadził hodowlę krów rasy czerwonej, ponadto trzody chlewnej i stadninę koni. Był prezesem związku Hodowców Bydła Czerwonego, nad którym pieczę utrzymywała Akademia Umiejętności. Zdobywał medale na wystawach hodowlanych. W 1927 został mianowany delegatem drogowym dla okręgów Bażanówka, Strachocina, Długie i Nowosielce. Prowadził gospodarstwo, w tym gorzelnięAlojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 406.. Pod wzgórzem Wroczeń koło pobliskiej Falejówki posiadał źródło siarczane, z którego woda przed 1939 była używana przy dolegliwościach reumatycznych.