Największe miecze z podtypu XIIIa mają rękojeść długości 17–23 cm.
Typ XIV Miecze opisane przez Oakeshotta jako „...krótka, szeroka, ostro zakończona głownia, ostro zwężająca się od rękojeści, o płaskim przekroju Sztych ostrza może, w niektórych egzemplarzach, mieć niewielkie acz zauważalne żebro, ze zbroczem do połowy długości lub minimalnie dalej. Zbrocze może być pojedyncze i szerokie, lub wąski i zwielokrotnione. Rękojeść relatywnie krótka (3,5 cala), ale czasami dochodzi do 4,5 cala. Trzpień głowni gruby i o równoległych ściankach, często ze zbroczem biegnącym do połowy jego długości. Głowica zawsze w formie koła, czasami wyjątkowo szeroka i płaska. Jelec raczej długi i wygięty (wyjątkowo – prosty).
Typ XV Prosto zwężająca się głownia o przekroju rombowym i ostrym szpicem. W użyciu od 1300 do 1500. Miecz typu XVa ma dłuższa i węższa głownię, rękojeść wystarczająco długą do chwytu dwuręcznego – przykładowo miecze szkoły fechtunku Johannesa Liechtenauera.
Typ XVI Płaska głownia zwężająca się do ostrego czubka, wzmocnionego żebrem i dogodnego do pchnięć. Przypomina węższą wersję typu XIV. Głownie długości 70–80 cm. Podtyp XVIa ma dłuższą głownię z krótszym zbroczem (zazwyczaj do 1/3, wyjątkowo do 1/2 głowni).