Władysław Wawrzyniak (ur. 15 maja 1890 w Antoninie, zm. 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego II RP, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Ludwika i Józefy z Rosińskich. Absolwent Królewskiego Gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie był prezesem Towarzystwa Tomasza Zana, maturę zdał w 1911 roku oraz studia prawnicze na uniwersytetach w Monachium i we Wrocławiu.
W 1914 powołany do armii niemieckiej. Po ukończeniu szkoły oficerskiej w Biedrusku w stopniu podporucznika, został wysłany na front zachodni. Dowodził kompanią.
Po demobilizacji, powrócił do Wielkopolski i był aktywnym uczestnikiem wydarzeń Republiki Ostrowskiej, powierzono mu dowództwo nad utworzonym wówczas 1 pułkiem piechoty polskiej. Został on rozwiązany pod naciskiem władz niemieckich i poznańskich. Miesiąc później, w styczniu 1919 roku, objął dowództwo Batalionu Pogranicznego ze Szczypiorna i na jego czele ponownie zajął Ostrów. W powstaniu wielkopolskim był dowódcą Okręgu Wojsk VII Frontu Południowego. Współdowodził także 12 pułkiem strzelców wielkopolskich. Do stopnia porucznika awansował 5 maja 1919, do stopnia kapitana 1 czerwca 1919. Walczył na froncie bolszewickim. Ranny, po wyjściu ze szpitala objął stanowisko komendanta Grudziądza.