szczyt popytu na te skóry przypadł na lata 50. XX wieku. By sprostać popytowi myśliwi Aka zaczęli stosować na szeroką skalę sieci, odchodząc od tradycyjnych metod polowania. Status społeczny tumy odpowiadającego za powodzenie polowań na słonie stracił na znaczeniu na rzecz ngangi odpowiadającego za powodzenie polowań w siecią.
Od lat 30. XX wieku podejmowano masowe próby osiedlenia Aka – żadna się nie powiodła. W latach 60. i 70. XX wieku podjęto badania nad kulturą i językiem Aka. W latach 90. XX wieku grupy Aka rozpoczęły czasowe osiedlanie się wioskach w porze suchej, pracując sezonowo na plantacjach kawy.
Śpiew polifoniczny Aka rozwinęli unikalną tradycję muzyki wokalnej niewystępującą w żadnym innym regionie Afryki. Jest to rodzaj polifonii opartej na kontrapunkcie i czterogłosowości, charakteryzującej się improwizacją. Każdy z głosów ma własną nazwę: mò tàngòlè – głos wiodący, rozpoczynający pieśń i zarezerwowany dla najważniejszych części przekazu słownego;