XXII batalion saperów (XXII bsap) – pododdział saperów Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
Dzieje XXII batalionu saperów XXII batalion saperów powstał w 1918 z oddziałów saperów przemyskich i lwowskich, zorganizowanych z żołnierzy byłej armii austriackiej. Po zajęciu Przemyśla przez wojska Rosyjskie w 1918, rozpoczęła się z akcja odwetowa ze strony wojsk polskich, wypędzania najeźdźców. Jednocześnie zaczęto formować z żołnierzy byłej armii zaborczej 10 pułku piechoty, przy którym utworzono oddział saperów, który otrzymał nazwę „Oddział Saperów w Przemyślu". Po odebraniu Rosjanom Przemyśla rozpoczęła się praca organizacyjna oddziałów saperów i ekwipowanie oddziałów odchodzących na front. Dnia 12 maja odeszła na front 1/XXII kompania pod dowództwem kapitana Szkolnickiego, dnia 17 maja odeszła druga kompania pod dowództwem por. dr. Steifera. Z tych dwóch kompanii został utworzony Vl-ty, później przemianowany na V-ty, batalion saperów lwowskich. Dowódcą batalionu i polowym Szefem Inżynierii grupy operacyjnej „Wschód" generała Iwaszkiewicza został kapitan inż. Hickiewicz. Batalion ten jako V-ty batalion saperów walczy wraz z 5-tą dywizją piechoty w 1919 we wschodniej Małopolsce przeciw Rosjanom. Od początku 1919 do końca maja 1920 bierze udział w działaniach zaczepnych przeciw bolszewikom na Ukrainie.