Podjął studia na uczelniach w Krakowie i Poznaniu, a od 1930 kształcił się w Seminarium Duchownym w Przemyślu. Ukończył studia teologiczne. 23 czerwca 1935 otrzymał sakrament święceń kapłańskich. W ostatnich latach istnienia II Rzeczypospolitej posługiwał jako wikariusz od 1935 do maja 1936 w Parafii św. Andrzeja Apostoła w Zgłobniu, do listopada 1936 w Medenicach, od końca 1936 do lata 1938 w Szebniach, do stycznia 1939 w Parafii św. Mikołaja Biskupa w Pruchniku, od stycznia 1939 do lipca 1939 w Parafii św. Michała Archanioła w Zarzeczu, skąd latem 1939 został przeniesiony do Borysławia. Przed 1939 należał do Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego i do organizacji „Orka”.
W Borysławiu przebywał nadal jeszcze po wybuchu II wojny światowej do końca października 1939. Po nastaniu okupacji niemieckiej ziem polskich zamieszkał w Sanoku. Wówczas zaangażował się w działalność konspiracyjną. W grudniu 1939 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej. Działając w ramach Obwodu ZWZ Sanok był organizatorem pierwszego szlaku przerzutowego (kurierskiego) do Węgier (trasa Sanok-Niebieszczany-Poraż-Baligród-Żubracze-Kalnica-Cisna-Użhorod, od lipca działał w linii łączności zagranicznej pod kryptonimem „Bronisława”, od listopada 1940 działał w Jedliczu (linia Bóbrka-Wietrzno) (w tym okresie tj.