Andrzej Gwiżdż (ur. 5 kwietnia 1923 w Warszawie, zm. 8 grudnia 1998 tamże) – polski prawnik, specjalista prawa konstytucyjnego, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, do 1968 dyrektor Biura Sejmu PRL, w latach 1981–1991 dyrektor Biblioteki Sejmowej, w latach 1994–1998 przewodniczący Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów.
Życiorys Urodził się w rodzinie inteligenckiej - syn Feliksa i Janiny z d. Spokorny. W 1940 zdał maturę na tajnych kompletach w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. W 1941 rozpoczął studia na podziemnym Wydziale Prawa UW. Jednocześnie w latach 1940–1945 był zatrudniony w Spółdzielni Spożywców „Społem”. Był żołnierzem Armii Krajowej - starszym strzelcem, ps. Olczyk w powstaniu warszawskim. W powstaniu walczył także jego młodszy brat Jacek - żołnierz batalionu „Zośka”, który poległ 11 sierpnia 1944.
Po wojnie kontynuował studia prawnicze w Uniwersytecie Jagiellońskim. Ukończył je w 1947 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.