Emil Cimura (ur. 28 stycznia 1897 w Winnikach, zm. 1 września 1977 w Krakowie) – major piechoty Wojska Polskiego II RP i pułkownik ludowego Wojska Polskiego.
thumb|Nagrobek Emila Cimury Życiorys Urodził się 28 stycznia 1897 w Winnikach, w rodzinie Jana i Marii. Miał brata Franciszka (ur. 1887), porucznika rezerwy Wojska Polskiego II RP. Przed 1914 był uczniem gimnazjum.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 12 kompanii 6 pułku piechoty w składzie III Brygady od 1 sierpnia 1914. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Ukończył klasę 30. w Szkole Podchorążych Piechoty od 25 maja do 18 sierpnia 1920. 1 sierpnia 1920 został awansowany na stopień podporucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej szeregach batalionu zapasowego 60 pułku piechoty.