Związany z Nikołajem Bucharinem, Aleksiejem Rykowem i Michaiłem Tomskim (tzw. prawicowej opozycji w WKP (b)), przeciwstawiał się wraz z nimi forsowanej przez Stalina od stycznia 1928 polityce odejścia od dotychczasowej polityki gospodarczej ZSRR – NEPu poprzez przyśpieszoną przymusową kolektywizację rolnictwa. Utracił funkcje partyjne i państwowe w konsekwencji pokonania przez Stalina tej opozycji (1929/1930).

W latach 1930–1932 przewodniczący Astrachańskiego Gosrybtrustu (zjednoczenia przemysłu rybnego). Od marca do 9 października 1932 szef Wydziału Produkcji Towarów Szerokiego Zapotrzebowania Ludowego Komisariatu Przemysłu Ciężkiego ZSRR. W związku z tzw. sprawą Martemiana Riutina 9 października 1932 wykluczony z WKP(b), 17 lutego 1933 aresztowany przez OGPU, 16 kwietnia 1933 uwolniony. Od maja 1933 do sierpnia 1936 zarządca trustu w Tobolsku, 10 marca 1934 przywrócony w prawach członka partii.

U progu wielkiej czystki, w czasie pokazowego pierwszego procesu moskiewskiego, na którym w zeznaniach oskarżonych padło jego nazwisko, 23 sierpnia 1936 został aresztowany przez NKWD. 31 maja 1937 skazany na śmierć przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR z zarzutu udziału w antysowieckim centrum terrorystycznym. Rozstrzelany tego samego dnia.