Inkwizycja rzymska w Księstwie Sabaudii-Piemontu – struktury inkwizycji rzymskiej, czyli kierowanej przez utworzoną w 1542 rzymską Kongregację Świętego Oficjum instytucji powołanej do zwalczania herezji, funkcjonujące na ziemiach podległych dynastii sabaudzkiej od XVI do końca XVIII wieku.
Historia Inkwizycja papieska w średniowiecznym Piemoncie Sądy inkwizycyjne były obecne w Piemoncie najpóźniej od końca XIII wieku. Na podstawie rozporządzenia papieża Benedykta XI z 1304 nominacji inkwizytorskich w Piemoncie dokonywał dominikański prowincjał Lombardii Górnej. W XIV i XV wieku dominikańscy inkwizytorzy przeprowadzili w dolinach piemonckich liczne procesy przeciwko żyjącym w tych rejonach grupom waldensów, którzy jednak przetrwali pomimo tych represji, a nawet byli zdolni do działań odwetowych. Kilku inkwizytorów poniosło śmierć z ich ręki. W rezultacie, w drugiej połowie XV wieku inkwizytorzy niechętnie angażowali się w represje przeciwko waldensom, natomiast bardzo aktywnie uczestniczyli w procesach o czary, które właśnie wtedy upowszechniły się w regionach alpejskichTavuzzi, s. 3-12, 20-27, 120-129; Del Col, s. 154-158, 196-200;