Faris al-Churi, (ur. 20 listopada 1877 w Al-Kufajr k. Hasbajji, zm. 2 stycznia 1962 w Damaszku) – syryjski prawnik i polityk, dwukrotny premier Syrii w latach 1944–1945 oraz 1954–1955. Jeden z twórców, a następnie wykładowca Uniwersytetu Damasceńskiego. Jedyny w historii Syrii chrześcijanin, który piastował urząd premiera kraju.
Życiorys W Imperium Osmańskim Pochodził z rodziny chrześcijańskiej. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Amerykańskim w Bejrucie, po czym został zatrudniony na uczelni w charakterze wykładowcy. W 1908 został deputowanym do parlamentu Imperium Osmańskiego, jako jeden z przedstawicieli chrześcijańskiej ludności kraju. Pracował również jako tłumacz w brytyjskim konsulacie w DamaszkuS. Moubayed, Steel & Silk, s. 277-278.. Podczas I wojny światowej pracował jako dziennikarz, pisząc m.in. o napływaniu do Palestyny żydowskich osadników i ostrzegając przed konsekwencjami tego procesu dla ludności arabskiej.
Działał w arabskim ruchu narodowowyzwoleńczym, po wybuchu powstania arabskiego pod wodzą szarifa Husajna organizował na terenie Syrii i Libanu poparcie dla wystąpienia. Został z tego powodu aresztowany przez władze tureckie i postawiony przed sądem wojskowym.