Dodatkowym atutem był brak premiery Super Nintendo aż do wiosny 1992 roku oraz powolne znudzenie komputerami osobistymi. Gdy SNES zadebiutował, Super Mario World został przyćmiony kampanią reklamową Sonic the Hedgehog 2. Japończycy zezwolili na produkcję wielu tytułów opartych na lokalnych markach jak Asterix, Sprycjan, Smerfy albo Przygody Tintina, które nie trafiły na Nintendo lub pojawiły się znacznie później. Sega Mega Drive przegrywała jedynie w niektórych regionach, takich jak Niemcy czy kraje Skandynawskie, gdzie nacisk postawiono na rodzinny aspekt konsoli, jednak już w takich krajach Francja czy Wielka Brytania, Sega radził sobie znacznie lepiej dzięki agresywnemu marketingowi skupionemu na nastolatkach i powstaniu wielu zestawów w atrakcyjnych cenach, w których skład wchodziła konsola i starsze tytuły. Pojawienie się przystawek znacznie zwęziło grono odbiorców pomimo solidnego marketingu (np. Mega-CD posiadało jedynie 4% Europejczyków) a ponadto Nintendo oszczędzało na kosztach otrzymując gotowe tłumaczenia instrukcji i reklam z USA. Dużym problemem było japońskie kierownictwo nierozumiejące przyczyn sukcesu i dające złe rady.