W 1795 Prusy wycofały się z wojny, podpisując z Francją traktat pokojowy w Bazylei.
W 1793 roku Prusy wzięły udział w drugim rozbiorze Polski, uzyskując 58 000 km², obejmujących obszar województw: poznańskiego, gnieźnieńskiego, kaliskiego, sieradzkiego, inowrocławskiego, brzeskokujawskiego, płockiego, a także części mazowieckiego i rawskiego oraz ziemi dobrzyńskiej, Gdańska i Torunia. W roku 1795 Prusy w wyniku trzeciego rozbioru Polski uzyskały 43 000 km², zajmując część Mazowsza (z Warszawą) i Litwy oraz Podlasie.
1 października 1806 król Prus Fryderyk Wilhelm III wystosował do Napoleona Bonaparte ultimatum, w którym zażądał usunięcia do 8 października wojsk francuskich za Ren oraz zrzeknięcia się przez Francję protektoratu nad Związkiem Reńskim. Wobec niespełnienia pruskich oczekiwań, 9 października 1806 rozpoczęła się wojna IV koalicji antyfrancuskiej. Decydująca dla wyniku kampanii pruskiej bitwa pod Jeną-Auerstedt zakończyła się klęską wojsk pruskich. W wyniku wojny do niewoli francuskiej dostało się 120 000 pruskich jeńców wojennych. Zgodnie z postanowieniami pokoju w Tylży Prusy zrezygnowały ze swoich ziem w zachodnich Niemczech, na których powstało Królestwo Westfalii. Powstało Wolne Miasto Gdańsk pod wspólnym protektoratem Prus i Saksonii, a także Księstwo Warszawskie.