Komisja Porozumiewawcza Stronnictw Demokratycznych (KPSD) – reprezentacja polityczna stronnictw lewicy niepodległościowej działająca w latach 1917-1918.
Powstała w Warszawie w miejsce rozwiązanego w czerwcu 1917 roku Centralnego Komitetu Narodowego. Działała do końca I wojny światowej.
W jej skład weszły: Polska Partia Socjalistyczna, Polskie Stronnictwo Ludowe „Wyzwolenie”, Partia Niezawisłości Narodowej, Zjednoczenie Stronnictw Demokratycznych, Polska Organizacja Wojskowa i Liga Kobiet Pogotowia Wojennego. Jej głównymi działaczami byli: Kazimierz Bagiński, Norbert Barlicki, Aleksander Bogusławski, Medard Downarowicz, Stanisław Kempner, Wacław Łypacewicz, Stanisław Osiecki, Franciszek Paschalski, Juliusz Poniatowski, Feliks Perl, Franciszek Sokal, Tadeusz Szpotański, Artur Śliwiński, Eugeniusz Śmiarowski, Stanisław Thugutt, Bronisław Ziemięcki. Z ramienia POW brał udział w pracach Komisji głównie Jan Opieliński-ZdanowiczJerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 354.