Helena Cehak-Hołubowiczowa (ur. 12 lutego 1902 w Stanisławowie, zm. 19 lipca 1979 we Wrocławiu) – polska archeolog.
Życiorys Pochodziła z rodziny inteligenckiej, jej ojciec, Adam Cehak (ps. Adam Stodor) był nauczycielem szkoły średniej i poetą. Ukończyła studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1930 roku na Wydziale Filozoficznym u profesora Leona Kozłowskiego uzyskała doktorat z archeologii klasycznej. Jej zainteresowania archeologią klasyczną przejawiły się również w podróży do Grecji, odbytej krótko po studiach. W 1931 roku zaczęła pracę starszej asystentki, później zaś adiunkta przy Katedrze Archeologii Klasycznej na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, aż do jego zamknięcia w grudniu 1939 przez władze Litwy prezydenta Antanasa Smetony, przeciw czemu podpisała protest wraz z innymi polskimi pracownikami uniwersytetu. Przed II wojną światową prowadziła wykopaliska na Wileńszczyźnie, prowadziła akcję popularyzatorską odnośnie do ochrony zabytków archeologicznych w czasopismach wileńskich. W grudniu 1936 roku nadzorowała wykopaliska archeologiczne prowadzone przez inż. Jana Borowskiego na Zamku Górnym w WilnieBadania na Górze Zamkowej, „Kurjer Wileński”, 05.12.1936, s. 7. W 1939 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi za dokonania na polu archeologii.