Ferdinandea – mała wyspa wulkaniczna, która pojawiła się w 1831 roku na Morzu Śródziemnym pomiędzy Sycylią a wybrzeżem Tunezji. Leżała w Cieśninie Sycylijskiej, mniej więcej w połowie drogi między południowo-zachodnim wybrzeżem Sycylii a wyspą Pantelleria. Współcześnie szczyt wulkanu znajduje się 7 m p.p.m.
Aktywność Ferdinandea była wynurzonym wierzchołkiem podmorskiego wulkanu, należącego do pola wulkanicznego zwanego Campi Flegrei Mar Sicilia („Pola Flegrejskie Morza Sycylijskiego”), przez analogię do Pól Flegrejskich () na Półwyspie Apenińskim. Erupcje wulkaniczne w tym miejscu zauważono już podczas I wojny punickiej (264-241 p.n.e.), następnie aktywność wulkaniczną notowano od XVII do XX wieku. Kilkukrotnie wulkanizm tworzył w tym miejscu efemeryczne wyspy. W 1831 roku wynurzyła się wyspa, do której prawa rościły sobie Francja, Hiszpania, Królestwo Obojga Sycylii i Wielka Brytania. Roszczenia terytorialne zniweczyła jednak erozja, która szybko zniszczyła wynurzony stożek, sprawiając, że wulkan ponownie pogrążył się w morzu. W 1863 roku na kilka dni ponowna erupcja utworzyła niewielką wysepkę. Ostatnia pewna erupcja miała miejsce w 1867 roku, bardziej wątpliwy jest wybuch wulkanu w 1911.