Raport z 4 sierpnia podawał największe rozmiary: wyspa miała kształt kolisty, obwód 4800 m, wznosiła się maksymalnie na 63 m n.p.m., od północy otwierał się krater o obwodzie 184 m. Po ustaniu erupcji otwory wulkaniczne od północnej strony szybko zalała woda, tworząc dwa małe jeziorka. Erozja wyspy postępowała bardzo szybko: 25 sierpnia obwód zmniejszył się do ok. 3 km, a 3 września do 1 km, przy wysokości ok. 32 m i obwodzie krateru ok. 230 m. 29 września obwód wysepki zmniejszył się do nieco ponad 600 m. Powstanie i rozwój wyspy śledziło wielu uczonych tej epoki, wśród nich Edward Davy, Warington Wilkinson Smyth i Constant Prévost.
Kilka krajów rościło pretensje do własności tej wyspy. Brytyjczycy, do których należała wówczas Malta, nazwali ją Graham Island na cześć Jamesa Grahama i umieścili na wyspie flagę. Król Ferdynand II Burbon przyłączył 17 sierpnia oficjalnym aktem wyspę, nazwaną na jego cześć Isola Ferdinandea, do Królestwa Obojga Sycylii. We wrześniu Francuzi umieścili flagę na wyspie i nadali jej nazwę Île Julia, od miesiąca, w którym powstała (). W międzyczasie działanie fal systematycznie niszczyło wyspę;