Podróż na Arktura (A Voyage to Arcturus) – opublikowana w 1920 roku powieść szkockiego pisarza Davida Lindsaya – oniryczna alegoria na temat natury dobra i zła i ich związku z egzystencją. Początkowo niezauważona, wywarła w późniejszym czasie duży wpływ na dwudziestowiecznych twórców fantastyki, na C.S. Lewisa, J.R.R. Tolkiena, a nawet Iwana Jefremowa czy Clive’a Barkera. Tłem powieści są rozważania na temat filozofii platońskiej i gnostycyzmu, których kulminacja następuje w finale przedstawieniem gnostycznej doktryny Demiurga.
Fabuła Akcja powieści koncentruje się wokół pobytu głównego bohatera, Maskulla, na planecie Tormance znajdującej się w układzie gwiezdnym Arktura. Arktur w powieści jest gwiazdą podwójną, a oba słońca wpływają znacząco na ludzką psychikę. Bohater wędruje przez pustynie, dzikie góry, wspina się na skaliste ściany, chodzi po dziwnej wodzie wydającej się wyczuwać jego myśli, spotyka różnych ludzi, osobliwe zwierzęta i przeżywa przeróżne przygody. Całkowicie nieziemski na początku świat w miarę wędrówki staje się jeszcze bardziej obcy. Z buddyjskiej sielanki bohater trafia do krainy zdegenerowanych drapieżców, a potem w coraz dziwniejsze miejsca. Spotyka istoty wydające mu się bogami i diabłami. Powoli zaczyna wyczuwać powody, dla których się tu znalazł, choć ostateczny cel pozostaje wciąż tajemnicą.