Diecezje unickie dzieliły się na parafie, dekanaty i oficjalaty. Diecezje unickie były znacznie większe od rzymskokatolickich, przeciętnie liczyły ponad 60 tysięcy km². Archidiecezja kijowska zajmowała ok. 50% ogólnej powierzchni diecezji unickich, a wraz z archidiecezją połocką prawie 70%. W XVII i XVIII wieku nastąpił żywiołowy rozwój sieci parafialnej. Miały na to wpływ między innymi finanse – fundacja cerkwi była przedsięwzięciem dużo tańszym od fundacji kościoła rzymskokatolickiego. Początkowo fundacje odbywały się poza kontrolą biskupów. Dopiero w XVIII wieku biskupi zaczęli dbać o równomierne rozłożenie parafii i odpowiednie zabezpieczenie materialne proboszczów.
Kwestia kontynuacji Po III rozbiorze część diecezji i duchowieństwa unickiego działała nadal w ramach państw zaborczych, które prowadziły odmienną politykę wobec Kościoła unickiego.
W zaborze pruskim dla unitów mieszkających w Prusach Nowowschodnich utworzono krótko działającą diecezję supraską (1797–1809), która została zlikwidowana po wcieleniu obwodu białostockiego do Rosji.