Według Jasińskiego pierwsze wpisy w Roczniku poznańskim zanotowano w latach 1253–1261. Bardzo prawdopodobne, iż miało to związek z przekazaniem relikwii świętego Stanisława do Pragi w roku 1253. Zapewne jedna z osób przewożących relikwie wypisała z Rocznika praskiego dawnego informacje dotyczące Polski, a następnie uzupełniła wiadomościami z Rocznika kapitulnego dawnego, którego kopię przywiozła do Czech z relikwiami.

Zawartość Rocznik dzieli się wyraźnie na trzy części: Zapiski z lat 929–1079 Zapiski z lat 1279–1288 Zapiski z lat 1339–1341 Wydawcy przyjęli, że XIV-wieczny kontynuator miał w swoim ręku starszy tekst, obejmujący lata 929–1288, do którego dodał sześć zapisek z lat 1339–1341. Końcowy kopista otrzymał go jednak w wersji pozbawionej zapisek środkowych, z lat 1080–1278. Jak stwierdził Gerard Labuda, prawdopodobnie oryginalny rocznik składał się z trzech kart pergaminowych, z których środkowa zaginęła już w XIV wieku.