mały|Plakat do Lwowskiej Wystawy futurystów, kubistów i ekspresjonistów z 1913 Józefa Wodyńskiego wedle obrazu Bohumila Kubišty, który przez lata uważany ze pracę Stanisława Ignacego Witkiewicza
Józef Maciej Wodyński (ur. 24 lutego 1884 w Pawłokomie, zm. 2 lutego 1947 w Polanicy Zdroju) – polski scenograf i malarz.
Życiorys Jego rodzicami byli Stanisław i Helena z Gerasińskich Wodyńscy. Ukończył gimnazjum w Rzeszowie, a następnie studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, w pracowni Jana Stanisławskiego, następnie u Juliana Fałata i Józefa Mehoffera. Dalsze studia odbył w Monachium i w Paryżu. Do kraju wrócił z chwilą wybuchu I wojny światowej. W 1914 roku zadebiutował w Teatrze Ludowym w Krakowie pierwszymi scenografiami, które wykonywał wspólnie z Wincentym Drabikiem.
W 1915 wyjechał do Kijowa, gdzie do końca wojny pracował w Teatrze Polskim pod dyrekcją Stanisławy Wysockiej i Kazimierza Markiewicza. W 1918 w Teatrze Miejskim we Lwowie zaprojektował scenografię do głośnych wtedy spektakli Królowej Korony Polskiej, Sułkowskiego, Polityki, Wąsów i peruki oraz Saula króla, a w 1920 do spektaklu Erosa i Psyche w reżyserii Ludomira Różyckiego.