Ludwik Eugeniusz Stankiewicz (ur. 24 października 1888, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Od 1907 roku był zawodowym żołnierzem cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był c. i k. 57 pułk piechoty w Tarnowie. Przed wielką wojną służył w II batalionie, który był detaszowany w Zenicy. Uczestniczył w mobilizacji c. i k. armii, przeprowadzonej w latach 1912–1913 w związku z wojną na Bałkanach. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach swojego pułku. W czasie służby awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: kadeta (1 września 1907 roku), podporucznika (1 listopada 1910 roku), porucznika (1 sierpnia 1914 roku) i kapitana (1 sierpnia 1917 roku).
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 21 grudnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 58 pułku piechoty w Poznaniu, a jego oddziałem macierzystym był 22 pułk piechoty w Siedlcach. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 124. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 22 pułk piechoty.