Starcie pod Małocicami – potyczka między żołnierzami Grupy AK „Kampinos” a oddziałem niemieckim w sile batalionu, stoczona 28 sierpnia 1944 roku w pobliżu wsi Małocice i Sowia Wola w Puszczy Kampinoskiej. Podjęta przez polskich żołnierzy próba obrony mieszkańców Małocic przed niemieckimi rekwizycjami przerodziła się rychło w zacięty bój z udziałem lotnictwa, artylerii i broni pancernej. Obie strony poniosły w tym starciu straty w wysokości kilku zabitych i rannych. Kilka dni później Niemcy wymordowali niemal wszystkich mężczyzn z Małocic.

„Niepodległa Rzeczpospolita Kampinoska” Po wybuchu powstania warszawskiego działania zbrojne objęły również Puszczę Kampinoską, gdzie do walki przystąpiły oddziały VIII Rejonu „Łęgów” Obwodu VII „Obroża” Okręgu Warszawskiego AK. Rejonem tym dowodził kpt. Józef Krzyczkowski ps. „Szymon”. W przeddzień powstania podległe mu struktury AK mogły wystawić dwa bataliony piechoty o sile pięciu kompanii pierwszej linii, przy czym zaledwie ok. 350–400 żołnierzy było uzbrojonych. Szczęśliwie dla strony polskiej układ sił w Puszczy Kampinoskiej uległ jednak diametralnej zmianie pod koniec lipca 1944, gdy w Dziekanowie Polskim stanęło Zgrupowanie Stołpecko-Nalibockie AK przybyłe z Puszczy Nalibockiej na Kresach Wschodnich. Liczyło ono 861 dobrze uzbrojonych żołnierzy, a na jego czele stał por.