Przez dwa lata stoczył cztery pojedynki (bilans 2-2) – wygrane nad byłym mistrzem UFC Maurice’em Smithem oraz Elvisem Sinosicem i dwie dotkliwe porażki z Kevinem Randlemanem i Chuckiem Liddellem.
IFC i Cage Rage Od porażki z Liddellem walczył na mniejszych galach. W tym czasie wygrał m.in. mocno obsadzony turniej IFC: Global Domination (6 września 2003) pokonując jednego wieczoru kolejno: Trevora Prangleya, Maurícia Rue i w finale Jeremy’ego Horna. Od 2004 do 2005 walczył w Anglii na tamtejszych galach Cage Rage, gdzie poddał m.in. Francuza Cyrille’a Diabaté.
Ponowny angaż w UFC Po serii sześciu zwycięstw ponownie związał się z UFC. W latach 2005–2007 stoczył tamże sześć pojedynków (4-2). Po passie trzech zwycięstw z rzędu w organizacji (poddając m.in. Chaela Sonnena) otrzymał szansę walki o pas mistrzowski w wadze półciężkiej z Liddellem lecz ostatecznie uległ mu ponownie przez TKO. W sierpniu 2007 na UFC 74 poddał efektownym duszeniem rękoma tzw. anakondą Davida Heatha lecz mimo odklepania przez rywala duszenia oraz interwencji sędziego który chciał przerwać pojedynek, Babalu przeciągnął duszenie. Po tym niesportowym zachowaniu włodarze UFC postanowili ukarać Brazylijczyka natychmiastowym zwolnieniem z organizacji.