Tadeusz Marian Borzęcki (ur. 3 lutego 1877 w Warszawie, zm. 10 października 1964) – polski doktor medycyny, ftyzjatra, urzędnik ministerialny w II RP.

Życiorys Syn Zygmunta (1833–1915), prawnika, urzędnika, i Ludwiki z Mireckich (zm. 1932). Absolwent V Gimnazjum w Warszawie. Ukończył studia medycyny na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Jagiellońskim. Uzyskał tytuł doktora medycyny. Został specjalistą ftyzjatrą. Był uczniem dr. Alfreda Sokołowskiego. W 1908 przeprowadził pionierski na terenach polskich zabieg odmy płucnej. Pełnił funkcję ordynatora Szpitala św. Ducha w Warszawie.

W latach 1914–1918 był redaktorem tomów CX-CXIV „Pamiętnika Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego”. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został urzędnikiem Ministerstwa Zdrowia. Pełnił funkcję p.o. szefa Sekcji I, członka Komisji Kwalifikacyjnej MZP, dyrektora departamentu. W 1924 pełnił funkcję zastępcy Generalnego Dyrektora Służby Zdrowia. Został dyrektorem Biura Sanitariatu Kolejowego Ministerstwa Komunikacji.