Według relacji z 1684 roku, kościół posiadał dwie nawy oraz wieżę od północy. Obecnie jest to kościół salowy, wybudowany na planie prostokąta. Głównym materiałem budowlanym jest cegła, niektóre fragmenty zostały wykonane także z kamienia polnego. Mury zewnętrzne są otynkowane. Nietypowo usytuowana jest wieża. Przylega ona do elewacji wschodniej. Do trzeciej kondygnacji reprezentuje styl gotycki, natomiast szczyty są nadbudowane w stylu neorenesansowym. Została wybudowana na planie kwadratu. Nakryta jest dachem namiotowym. Na obydwu szczytach są umieszczone zegary. We wnętrzu kościoła na całej długości elewacji bocznych są wybudowane galerie. Dwa rzędy okien są umieszczone jedynie w ścianie od strony zachodniej. Strop jest wykonany z drewna w formie kasetonów i nawiązuje do stylu renesansowego. W latach 90. XX wieku w dolnych partiach ścian wewnętrznych został usunięty tynk i odsłonięta została cegła, dzięki czemu przypomniano o pierwotnym, gotyckim stylu kościoła. Wnętrze świątyni otrzymało wtedy nową polichromię. Na ścianach bocznych nad galeriami zostały namalowane w formie medalionów wizerunki piętnastu polskich świętych i błogosławionych oraz św. Jana Bosko. Także prezbiterium zostało ozdobione malowidłami ze scenami: Zwiastowania i Zmartwychwstania (z lewej i prawej strony ołtarza głównego) i św.