Ba Than, harfista z okresu po odzyskaniu niepodległości przez Birmę, skonstruował saunga mającego 16 strun.
W XVIII wieku instrument został wprowadzony do użytku na dworze chińskiej dynastii Qing pod nazwą zonggaoji (transliteracja "saung-gauk" na chiński, 总稿机).
Muzyka i muzycy thumb|Dwie harfistki grające na saungach podczas występu w Mandalaj. Aż do początku XIX wieku harfa birmańska używana była jedynie do wykonywania utworów muzyki kameralnej na dworze królewskim, na którym dzierżyła pozycję najbardziej cenionego spośród dworskich instrumentów. Później saung zyskał sobie popularność w szerokich kręgach społeczeństwa, jednak ciągle służy wykonaniom muzyki jedynie w bardziej intymnych, kameralnych warunkach.
Muzyce saunga towarzyszy zwykle śpiew (czy bardziej poprawnie – harfa akompaniuje śpiewakowi), przy czym to harfa dostraja się do śpiewaka, który kontroluje czas za pomocą dzwonka i grzechotki wskazując harfiście tempo.
Klasyczna birmańska skala muzyczna zbudowana jest inaczej od skali zachodnich i uważa się, że pochodzi od opadającej skali pięciotonowej.