Wkrótce papież Paweł II ogłosił króla Jerzego z Podiebradów heretykiem i wezwał go przed trybunał papieski, a gdy ten się nie stawił, ekskomunikował go 23 grudnia 1466 roku wymawiając koronę Czech i zakazując katolickim poddanym posłuszeństwa wobec władcy. 14 kwietnia 1467 członkowie związku ponownie zebrani na zamku zielonogórskim zawarli układ o wzajemnej pomocy z cesarzem Fryderykiem III. 20 kwietnia 1467 papież ogłosił Zdenka ze Šternberka przywódcą krucjaty przeciw husyckiemu królowi. Jerzy wydał wojnę sprzymierzonym i nakazał zająć posiadłości Zdenka za zakłócenie pokoju wewnętrznego. Walki rozpoczęły się 23 kwietnia 1467.
Do konfederacji dołączyły miasta Pilzno i Wrocław, Łużyce, kilka miast morawskich i pod presją papieża biskup Ołomuńca, Protazy. Na obradach sejmu Rzeszy w Norymberdze posłowie Unii zabiegali o wojskowe wsparcie ze strony książąt niemieckich. Jedynie książę bawarski, Ludwik IX Bogaty wysłał wojska do Czech. Bawarski oddziały zniszczyły graniczny zamek Pajrek, ale 22 września 1467 zostały rozbite w bitwie opodal pobliskiego miasta Nýrsko. Skłoniło to Jana z Rożemberka do opuszczenia koalicji katolickiej i przejścia do obozu królewskiego.