Był przewodniczącym oddziału dynowskiego Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego (1894-1905), delegatem Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego (1868-1870), Był członkiem Rady c. k. powiatu przemyskiego (1893). Był kolatorem kościołów i cerkwi unickich. Ufundował ochronki dla dzieci w Lesku i w Bachórzcu, prowadzone przez siostry zakonne. Dział w radzie szkolnej, kółku rolniczym i kasie Raiffeisena. 8 listopada 1899 objął mandat posła Sejmu Krajowego Galicji VII kadencji (1895-1901) w okręgu Lisko po śmierci Józefa Wiktora i sprawował go do końca kadencji.
9 czerwca 1872 we Lwowie poślubił Elżbietę (wzgl. Elizę) Zamoyską herbu Jelita, córkę hr. Augusta Zamoyskiego (ur. 1846 wzgl. 1852, zm. 1916). Ich dziećmi byli: August (1873-1946), Franciszek (1874-1950), Zofia (1878-1965, od 1906 zamężna z Piotrem Jerzym Rostworowskim), Róża (1881-1956), Anna (1885-1906, zm. Kairze), Jan (1888-1892).
Był autorem publikacji pt. Kronika zamku leskiego. Określony został jako senior szlachty ziemi sanockiej i przemyskiej.
Zmarł 21 grudnia 1924 w Bachórzcu.