Na początku lat 80. XIX wieku, pod wpływem pogromów na ludności żydowskiej, Rabinowicz odwiedził Palestynę w celu założenia żydowskiej kolonii rolniczej. Na miejscu spotkał się jednak z biedą społeczności żydowskiej, co zmniejszyło jego zapał w rozwoju osadnictwa. W roku 1882, w trakcie wizyty w Jerozolimie doszedł do wniosku, że jedynym sposobem na rozwiązanie kwestii żydowskiej jest nawrócenie się Żydów na chrześcijaństwo. Do Besarabii Rabinowicz wrócił z ideą stworzenia narodowej judeochrześcijańskiej wspólnoty religijnej na terenie południowej Rosji.
Po powrocie do Kiszyniowa w 1883 roku, Rabinowicz opublikował hebrajskojęzyczny katechizm nowej doktryny „Trzynaście tez wiary” (w analogii do „Trzynastu Zasad Wiary” Majmonidesa). W swoim dziele Rabinowicz połączył podstawy wiary chrześcijańskiej z tradycyjnymi żydowskimi zwyczajami. Równocześnie zajął się tworzeniem pierwszej społeczności judeochrześcijańskiej w Imperium Rosyjskim. Na potrzeby nowej społeczności ułożył modlitewnik (Sidur) oraz Hagadę z uwzględnieniem kontekstu Nowego Testamentu.