Poziom ubóstwa wzrósł w wyniku klęsk żywiołowych, przetrzebienia populacji zwierząt futerkowych wskutek nadmiernych polowań oraz spadku liczby zwierząt gospodarskich spowodowanego masowym eksportem bydła na Syberię.
Tradycyjny system płatniczy rdzennych mieszkańców Tuwy opierał się na przeliczniku wykorzystującym skórki wiewiórek. Znaczący spadek liczby tych zwierząt doprowadził do kryzysu monetarnego w handlu z Rosjanami, dlatego Tuwińcy zaczęli masowo zaciągać u nich kredyty. Brak ich spłaty prowadził do przejmowania tuwińskiego bydła przez wierzycieli, co z kolei wywoływało akcje odwetowe ze strony ludności tuwińskiej.
Koniec rządów dynastii Qing thumb|Niebieska linia określa granice tuwińskiej Tannu Urianchaj z 1914, natomiast czerwona linia Tuwiński Obwód Autonomiczny z 1953 W 1902 roku władze chińskie zezwoliły swoim przedsiębiorcom na wjazd do Tuwy, co miało na celu przełamanie rosyjskiego monopolu gospodarczego w tym regionie. W 1910 roku funkcjonowało już tu trzydzieści filii chińskich przedsiębiorstw. Dzięki intensywniejszym działaniom handlowym, zwłaszcza korzystniejszym warunkom kredytowym oraz tańszym i bardziej poszukiwanym towarom Chińczycy zdołali zdominować lokalny handel. Ich dominacja nie trwała jednak długo ze względu na załamanie się władzy chińskiej.