„oddziału pozorowanego” szerzej znanego jako „czota Czumaka” w maju 1947, zainicjowanego przez ukraińskiego agenta UBP, Jarosława Hamiwkę, którego nieudanym zadaniem była próba likwidacji Jarosława Starucha „Stiaha”). Od 1947 do 1952 był zaangażowany w zwalczanie działaczy Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”.
Został absolwentem V kursu przy WUBP w Rzeszowie w 1947. Został oddelegowany do Szkoły Oficerskiej w Centrum Wyszkolenia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Legionowie od 5 lutego 1948. W 1949 powrócił do służby w WUBP w Rzeszowie. Od 27 kwietnia 1949 był starszym referentem w Sekcji II Wydziału III, następnie pełnił funkcję kierownika Sekcji II Wydziału III od 1 stycznia 1950 oraz kierownika Sekcji III Wydziału III od 1 sierpnia 1950. Następnie od 15 kwietnia 1952 sprawował stanowisko szefa Powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Gorlicach. Po powrocie do Rzeszowa był szefem Obiektu nr 7 WUBP od 1 marca 1953 oraz kierownikiem Delegatury nr 9 przy Hucie Stalowa Wola Wojewódzkiego Urzędu ds.