W 1915 niemal wszyscy prawosławni mieszkańcy parafii klejnickiej udali się na bieżeństwo – w samej wsi Klejniki pozostały dwie rodziny, zaś ponad 100 wyjechało w głąb Rosji. Większość z nich wróciła po 1920. Nabożeństwa w cerkwi ponownie odbywały się regularnie od 1919, gdy do Klejnik przybył hieromnich Alipiusz (Fiedoruk)S. Borowik, Po powrocie, cz. 1, Przegląd Prawosławny, nr 5 (251), maj 2006..

W 1936 do cerkwi w Klejnikach uczęszczało ponownie ponad 3 tys. wyznawców. Po II wojnie światowej liczba ta spadła do 2700, zaś w 1959 było ich 3161. W kolejnych dziesięcioleciach liczba wiernych sukcesywnie spadała na skutek procesów migracyjnych ze wsi do miast.

Cerkiew w Klejnikach spłonęła razem z całym wyposażeniem 6 kwietnia 1973, krótko po zakończeniu nabożeństwaM. Bołtryk, ARKA ojca Aleksandra, „Przegląd Prawosławny”, nr 1 (307), styczeń 2011.. Na jej miejscu wzniesiono nową murowaną cerkiew pod tym samym wezwaniem.

Przypisy

Bibliografia

Puczko T., Historia parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Klejnikach, „Kalendarz Prawosławny 2016”, Warszawska Metropolia Prawosławna, ISSN 1425-2171.

Klejniki Wniebowstąpienia (1883–1973) Klejniki