Gniezno, HnieznoBiałostocki Dziennik Wojewódzki. 1933, nr 11, poz. 51 (, Hniezna; , Gniezno) – agromiasteczko na Białorusi, w rejonie wołkowyskim obwodu grodzieńskiego, nad rzeką Nietupą, dopływem rzeki Roś, około 7 km na południowy zachód od Wołkowyska. Siedziba sielsowietu.
Siedziba rzymskokatolickiej parafii św. Michała Archanioła w Gnieźnie.
thumb|left|200px|Karczma w Gnieźnie na białoruskim znaczku z 1999 roku thumb|left|200px|Karczma, stan przed 1939 rokiem
Historia Pierwsze wzmianki o Gnieźnie pochodzą z XV wieku. Był wtedy własnością Moniwidów. W 1449 roku król Kazimierz Jagiellończyk sprzedał te dobra Mikołajowi Waszczyłowiczowi (Waszwyłowiczowi). Późniejszymi właścicielami dóbr gnieźnieńskich byli . W latach 1524–1527 Jan i Elżbieta Szemiotowie wznieśli tu murowany, gotycki kościół pw. św. Michała Archanioła. Ich córka, Anna, wychodząc za Hieronima Chodkiewicza (1500–1561), kasztelana wileńskiego, wniosła Gniezno w wianie do rodziny Chodkiewiczów. Po śmierci Hieronima Gniezno dostała ich córka Halszka, która w latach 1574–1592 (1597), wraz z mężem rozsprzedała majątek Olendzkim i Okuniom. Jego część w 1592 (1597) roku nabył Piotr (lub Marcin) Okuń. W 1629 roku dobra te kupił Eustachy Kierdej, w rękach tej rodziny Gniezno znajdowało się do 1712 roku.