Już jako cesarzowa, Katarzyna nigdy nie podjęła żadnych kroków przeciwko kochance męża – co prawda na rok wygnała ją do jednego z położonych w okolicach Moskwy pałacyku myśliwskiego Woroncowów, ale już po niespełna dziewięciu miesiącach wezwała ją na dwór i pozwoliła żyć w spokoju. Znaczące w tym musiało być uczestnictwo Katarzyny Woroncowej-Daszkowej i jej braci w zamachu stanu, który wyniósł niemiecką wielką księżnę na tron.
Po jakimś czasie cesarzowa zaaranżowało małżeństwo swojej rywalki z pułkownikiem Aleksandrem Iwanowiczem Poliańskim (1721–1818). Ślub odbył się w Konkowie, podmiejskiej rezydencji Woroncowej. Później małżonkowie przenieśli się do Petersburga, gdzie Woroncowa mieszkała już do śmierci; nie pojawiała się już na dworze, ale często gościła w swoim pałacu cesarzową Katarzynę i hrabinę Annę Siemionownę Protasową. Podobno ostatnie lata spędziła w smutku i goryczy – miała żałować tego, że nigdy nie było jej dane zostać rosyjską carycą.
Elżbieta Woroncowa została pochowana na cmentarzu Łazarewskim tuż obok ławry Aleksandra Newskiego.