Ukarano śmiercią jedynie wezyra Masuda, słynnego arabskiego poetę Husajna Ibn Alego at-Tughra'iego; .

Podnosząc bunt Aj-Aba liczył na poparcie Dubajsa (1108 - 1135) z arabskiej dynastii Mazjadydów, który był żywotnie zainteresowany rozniecaniem sporów pomiędzy Seldżukami, co wzmacniało jego pozycję w Iraku. Rządzący w Al-Hilli Dubajs odgrywał jednak także pozytywną rolę w polityce Mahmuda, jako szyita zagrażał bowiem kalifowi w Bagdadzie, który tym samym musiał przed nim szukać seldżuckiej ochrony zamiast myśleć o zdobyciu niezależności. Dubajs miał przyrzec że spali Bagdad aż do gołej ziemi. W roku 1122 Mahmud narzucił kalifowi Al-Mustarszidowi (1118 - 1135) wezyra w osobie Ahmada-e Nezam-al-Molka, brata swojego własnego wezyra, Osmana. Kiedy ten ostatni został stracony w roku 1124 także Ahmad przestał być wezyrem kalifa. Wraz z Ak Sunkurem al-Bursukim w roku 1123 kalif obronił Bagdad przed atakiem Dubajsa, osobiście występując przeciwko niemu w polu. Było to świadectwo rosnącej pewności siebie kalifa i namiestnik (szihna) Mahmuda w Bagdadzie, Jürün-Ghusz, poczuł się na tyle zaniepokojony, że w roku 1126 wysłał sułtanowi ostrzeżenie, iż jeśli ten nie pojawi się osobiście w Iraku jego prawa zostaną zaatakowane.