Za panowania Mahmuda możemy dostrzec początek dezintegracji sułtanatu, co objawiało się m.in. w bezustannej obecności podważających władzę sułtana innych pretendentów wraz z ich atabegami oraz powstałej stąd konieczności poszukiwania poparcia potężnych tureckich emirów poprzez nadawanie im ciągle nowych ziem lub praw podatkowych w formie ikty. W tym kontekście urzędnik i krótkotrwały wezyr Mahmuda, Anuszerwan Kaszani, lamentując nad stanem sułtanatu pisał: "Państwo, które za rządów sułtana Mohammada potrafiło utrzymać jedność i na które nikt nie odważył się targnąć, teraz, gdy przeszło na jego syna, Mahmuda, uległo rozdrobnieniu i ruinie. Wzięli swój udział w jego władzy, a jemu pozostawili zaledwie tyle by mógł się utrzymać"Al-Bundari, Zubdat an-Nusra za: ; . Anuszerwan Kaszani pozostawił po sobie bardzo surową ocenę administracji i dworu Mahmuda, należy jednak pamiętać, że bezpośrednie rządy sułtana rozciągały się jedynie na Irak Perski, północny Fars i rejon Bagdadu i w tych regionach musiał znaleźć nadania ikta dla swoich żołnierzy. Finanse Mahmuda były ciągle w stanie zagrożenia i wezyr był zobowiązany do znalezienia pieniędzy za pomocą wszelkiego rodzaju nadużyć i konfiskat.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Mahmud-e Mohammad-e Malekszah · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.