Stanisław Balla, ps. „Sowa”, „Stary”, „Onkel” (ur. 7 lutego 1906 w Słupie, zm. w 1980) – podporucznik ROAK, w latach 1946–1947 komendant ROAK powiatu działdowskiego.
Życiorys Przyszedł na świat w rodzinie niezamożnych rolników. Ukończył niemiecką szkołę podstawową. Z zawodu był cieślą. W październiku 1927 roku został powołany do wojska, gdzie służył w 18 Pułku Pomorskim w Grudziądzu. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej otrzymał stopień kaprala. Podczas kampanii wrześniowej brał udział w bitwie pod Krojantami. Po zakończeniu walk zwolniony z niewoli. W początkowym okresie okupacji mieszkał w Lidzbarku. W 1942 roku zagrożony wywózką na roboty do Niemiec upozorował samobójstwo (zostawił ubrania i list pożegnalny, w którym napisał, że idzie się utopić na brzegu jeziora). Od tego czasu ukrywał się w lesie. W 1943 roku przypadkiem spotkał Pawła Nowakowskiego, który po poznaniu jego historii zaprzysiągł go do AK. W styczniu 1945 roku wstąpił do milicji, skąd po 3 i pół miesiąca zdezerterował. Z ludzi podobnie jak on ukrywających się przed nową władzą stworzył oddział samoobrony. Na początku 1946 roku spotkał ponownie Nowakowskiego organizującego konspirację. Jego oddział pod pseudonimem „Sokół Leśny” został włączony w struktury ROAK, a on sam został awansowany do stopnia podporucznika i mianowany komendantem powiatu działdowskiego.