Prace badawcze thumb|Fragmenty planu na XVIII-wiecznej rycinie J.B. Piranesiego Łączenie ocalałych fragmentów planu absorbuje badaczy od wieków. Uczonym renesansowym udało się dopasować i zidentyfikować ok. 250 fragmentów, zwykle dzięki uchwyceniu znanych punktów orientacyjnych lub obiektów takich jak Koloseum czy Circus Maximus. W drugiej połowie XX wieku, dzięki pracom i publikacjom Guglielmo Gattiego, Lucosa Cozzy i Emilia Rodrigueza Almeidy, zidentyfikowano i zlokalizowano niektóre fragmenty planu. Inni naukowcy (m.in. Claudia Cecamore, Filippo Coarelli, Daniele Manacorda, Domenico Palombi, Luigi Pedroni, David West Reynolds) na nowo zinterpretowali topografię przedstawioną na wielu fragmentach. Projekt badawczy Uniwersytetu Stanforda z 2002 r. odnotował pewne sukcesy w umiejscowieniu czterech fragmentów i połączeniu dziewięciu za pomocą algorytmów rozpoznawania wzorców. Wykorzystując źródła archeologiczne i literackie, od r.