Konstytucja Antigui i Barbudy – ustawa zasadnicza Antigui i Barbudy zawierająca 127 artykuły pogrupowane w 10 rozdziałach, przyjęta na podstawie uchwał Izby Reprezentantów z 23 kwietnia oraz Senatu z 1 maja, przedstawiona Elżbiecie II 31 lipca, obowiązująca od 31 października 1981, wzorowana na prawie brytyjskim (m.in. kompetencje rządu i Sądu Najwyższego czy „wpisanie do konstytucji wielu angielskich konwenansów konstytucyjnych”) oraz niektórych iberoamerykańskich rozwiązaniach ustrojowych (m.in. cenzus wykształcenia przy biernym prawie wyborczym, silna pozycja głowy państwa uznawanej za najwyższą władzę wykonawczą, a także silna pozycja premiera względem rządu oraz silna pozycja przewodniczących izb parlamentu).
Od 27 stycznia 1967 do 1 listopada 1981 Antigua i Barbuda stanowiła terytorium stowarzyszone Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Uzyskanie suwerenności 1 listopada 1981, połączone ze zrzeszeniem we Wspólnocie Narodów wymusiło na władzach stworzenie nowej konstytucji zastępującej poprzednią, z 1967 (nowelizowano ją dwukrotnie: w 1972 i 1975). Reguluje ona prawa i wolności jednostki oraz ustrój polityczny państwa.