Forma Dla sztucznego podkreślenia cech historycznej wiarygodności autor nadał utworowi modną wówczas w literaturze postać stylizowanej opowieści pochodzącej rzekomo z odnalezionego papirusuZabieg literacki stosowany wcześniej m.in. przez T. Gautiera (Romans mumii) i H. Ridera Haggarda (Kleopatra).. W przekazie dla masowego odbiorcy zręcznie wykorzystał popularną w okresie pozytywizmu formę humoreski. W treść wplótł wiele zabawnych akcentów: komiczne jest już samo imię ministra, towarzyszą temu humorystyczne określenia samego Ozyrysa (Wszechtreściwy, Wszechkulisty itp.), dowcipne „staroegipskie” zaklęcia („niech mnie ibis kopnie”, „na święty ogon Apisa”) czy porównania („mniej rozumu niż go posiada pęcherz wielbłąda”).
Publikacje Utwór publikowany po raz pierwszy w 1908 r. w warszawskim „Tygodniku Illustrowanym” (nr 2)Tygodnik Ilustrowany, nr 2/1908 w Bibliotece Cyfrowej Uniwersytetu Łódzkiego (od s. 36 dokumentu).. W marcu tego roku na łamach „Esperantysty Polskiego” ukazał się przekład utworu na esperanto autorstwa Antoniego Grabowskiego pt. La juĝo de OzirisLa juĝo de Oziris w Pola Esperantisto, marzec 1908.. Esperanckie tłumaczenie wydano w 1908 r.