Nierdzenni mieszkańcy chcieli siać terror w celu zdobycia ziemi po niskich cenach. Pieniądze miały zostać przeznaczone na badania masowych zabójstw w wioskach Kaingang i na pokrycie kosztów śmierci pracowników w wyniku epidemii. Największe ataki na rdzenną ludność przeprowadzono w latach 1908, 1909 i 1910. Akcję wspierała firma kolejowa Estrada de Ferro Noroeste do Brasil (północno-zachodnia kolej Brazylii), bowiem kolej, która łączyła wschód (miasto Santos) z zachodem (Corumbá) do granica z Boliwią biegła wzdłuż granicy wodnej między rzekami Feio a Tietê, przechodząc przez terytorium Kaingang. Kolejarze wielokrotnie widywali rdzenną ludność przechodzącą przez tor kolejowy pokojowo, choć z lękiem. Niemniej następowały coraz bardziej brutalne ataki na rdzenną ludność.
Nasilenie ataków z obu stron skłoniło niedawno stworzony Urząd ds. Ochrony Ludności Tubylczej, by użyć w stosunku do Kaingang siły. Rolę w budowaniu relacji między ludnością tubylczą a kolonizatorami odgrywała prasa i literatura. Pisano np., że Kaingang „są szczególnie okrutni, do tego stopnia, że nie zasługują na inne traktowanie przez ludzi cywilizowanych jak tylko ich całkowita eksterminacja”. W 1912 interwencja urzędu spowodowała, że ludzie Kaingang mieli zostać zgromadzeni w Ribeirão dos Patos.